Lata 70. W pierwszej połowie lat 70. Fausto Leali odnotował spadek popularności, ponieważ publiczność zwróciła się w stronę młodych kompozytorów. Po kilku niepowodzeniach (albumy Hippy i America, oba z 1971 roku, singiel „La bandiera di sole” z 1973 i album Amore dolce, amore amaro, amore mio zaczął odzyskiwać popularność w drugiej połowie lat 70. i na początku 80. Wyrazem tego były piosenki „Io camminerò” (wylansowana przez Umberta Tozziego w 1976 roku), „Vierno” (klasyk piosenki neapolitańskiej) i „Malafemmena” (słynna piosenka Totò). W 1977 roku wydał album Lealopol, zawierający kilka klasycznych piosenek neapolitańskich, zaśpiewanych w stylu soul.

Lata 80. Kolejne lata upłynęły artyście pod znakiem niepowodzeń, przerwanych singlem z piosenką „Via di qui”, którą zaśpiewał w duecie z Miną. W 1987 roku wystąpił na Festiwalu w San Remo, zajmując 4. miejsce z piosenką „Io amo”;