Według Ridgwaya młodociana samica jest bardziej matowa niż dorosła.
Wymiary szczegółowe podane w milimetrach: Długość skrzydła Dł. ogona Dł. dzioba Dł. skoku Dł. środkowego palcabez pazura ♂ (holotyp) 109,6 43,3 47,4 46,1 41,5 3♀ 95,8–103,1 36,6–32,9 36–42 38,8–44 37,2–39,6
Zasięg występowania Endemit mokradła Zapata w centralno-zachodniej części Kuby. BirdLife International szacuje zasięg na 1300 km². Ptaki widziane były na bagnach w 1931 i nie były odnotowywane aż do lat 70. XX wieku. Niegdyś był to gatunek bardziej rozprzestrzeniony; szczątki kopalne odnaleziono na Kubie w jaskiniach w Hawanie, Pinar del Río, Sancti Spíritus oraz na wyspie Isla de la Juventud.
Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia derkaczników kubańskich są zalane obszary trawiaste z roślinnością o wysokości do 2 m, zawierające w sobie bagna porośnięte gęsto splątanymi drzewami i krzewami. W środowisku życia tych ptaków występują m.in. Cladium jamaicensis (przeważa we florze), Myrica cerifera, Salix longipes i Typha angustifolia. Nie jest znany głos gatunku. Uprzednio opisywane głosy okazały się należeć do wodniczaka pstrego (Pardirallus maculatus). Brak również informacji o pożywieniu. Możliwe, że modroderkaczyki żywią się wodnymi bezkręgowcami i ropuchami.