W projekcie ABC zastosowano dwa współosiowe wirniki przeciwbieżne ze sztywnymi głowicami. Za wytworzenie siły nośnej odpowiedzialne były w głównej mierze łopaty nacierające obydwu wirników. W celu uniknięcie ryzyka przeciągnięcia łopat powracających ustawiano je na mały (zerowy) kąt natarcia. Korzyścią wynikającą z zastosowania dwuwirnikowego układu była możliwość zmniejszenia średnicy ich tarcz, umożliwiło to zwiększenie ich prędkości obrotowej bez ryzyka przekroczenia krytycznej liczby Macha na łopatach nacierających. Zastosowanie sztywnych głowic upraszało ich konstrukcję oraz umożliwiło zmniejszenie odległości pomiędzy obydwoma wirnikami. Doświadczalny, dwuwirnikowy układ ABC o średnicy 12,19 m został przebadany w tunelu aerodynamicznym NASA Ames Research Center w Kalifornii. Pozytywny wynik prób skłonił United States Army do zlecenia w 1971 roku firmie Sikorsky budowy dwóch latających demonstratorów nowej technologii. Prototypowe maszyny otrzymały oznaczenie wojskowe XH-59A i oznaczenie producenta S-69. Pierwszy z prototypów o numerze seryjnym 73-21941 wzniósł się do swojego pierwszego lotu 27 lipca 1973 roku, ale już miesiąc później maszyna uległa katastrofie. W fazie przechodzenia z zawisu do lotu poziomego śmigłowiec niebezpiecznie zadarł nos do góry, w celu wyrównania lotu piloci zmniejszyli obroty silnika.