Trafił do niewoli na froncie włoskim 3 listopada 1918, po czym 12 dnia tego miesiąca uciekł i dostał się do Wiednia.
25 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika, i przydzielony do Sztabu Generalnego w Warszawie. Został szefem sztabu (zastępcą) pełnomocnika wojskowego Rzeczypospolitej w Wiedniu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w czerwcu 1919 został zastępcą szefa sztabu Frontu Mazowieckiego. Od 16 sierpnia 1919 był zastępcą Przedstawiciela Wojskowego przy Komisariacie Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku. 29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego.
Z dniem 1 kwietnia 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku na podstawie orzeczenia Komisji Superrewizyjnej, jako inwalida z prawem noszenia munduru. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu pułkownika. Później został zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów stanu spoczynku kawalerii.