Został zwolniony w sierpniu 1918. Od tego czasu służył w szeregach Polskiej Siły Zbrojnej. Awansowany do stopnia majora 12 października 1918.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w stopniu majora od marca (5 lub 15) 1919 do 1920 (22 lutego lub 8 marca) był p.o. dowódcy 1 pułku piechoty Legionów. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Przechodząc z byłego Okręgowego Inspektoratu Piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego „Grodno”, od 18 września 1920 był sztabowym oficerem inspekcyjny piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. 30 kwietnia 1921 roku został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisko kierownika.