Był następnie członkiem Wydziału Wykonawczego SL (1895-1897). Znowu bezskutecznie ubiegał się o mandat do Sejmu Krajowego w 1895 - przegrał wówczas z ziemianinem Adamem Jędrzejowiczem. Zwolennik kierunku chrześcijańsko-społecznego i współpracownik ks. Stanisława Stojałowskiego, wraz z nim przeszedł w styczniu 1896 do utworzonego wówczas Stronnictwa Chrześcijańsko-Ludowego, gdzie był członkiem Rady Naczelnej (1897-1906). Był także w latach 1902-1908 członkiem Rady Powiatowej w Rzeszowie.
Był posłem do Rady Państwa IX kadencji (6 kwietnia 1897 - 7 września 1900), X kadencji (31 stycznia 1901 - 30 stycznia 1907) wybieranym w kurii IV (gmin wiejskich) w okręgu wyborczym nr 8 (Rzeszów-Tyczyn-Głogów-Strzyżów-Kolbuszowa-Sokołów). Po zmianie prawa wyborczego był posłem XI kadencji (17 czerwca 1907 - 30 marca 1911) wybranym z dwu-mandatowego galicyjskiego okręgu nr 45 (Kolbuszowa-Rzeszów-Głogów)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim 1848-1918, Warszawa 1996, s.. Z ramienia Izby Posłów był zastępcą członka delegacji dla spraw wspólnych na 44. sesji Rady Państwa (12 października - 18 listopada 1910). Miał opinię sprawnego i niestroniącego od demagogii agitatora. Kandydując w marcu 1897 do Rady Państwa prowadził tak ostrą kampanię wyborczą, że spowodowało interwencję namiestnika Kazimierza Badeniego i jego uwięzienie w Rzeszowie.