Surowiec do produkcji olejku nie może być mieszany – płatki muszą pochodzić od jednego gatunku, od tej samej odmiany.
Do wytwarzania olejku różanego stosowano kilka metod: destylację w małych i dużych alembikach, destylację z parą wodną (w tym także pod zmniejszonym ciśnieniem) i ekstrakcję z użyciem rozpuszczalników organicznych.
thumb|Destylacja olejku różanego w małym alembiku na plantacji róż damasceńskich w Bułgarii, w Rozowie Typowa dla Bułgarii do początku XX wieku destylacja w małym alembiku wyglądała następująco: do alembików o pojemności ok. 90 litrów ładowano ok. 10 kg kwiatów i 75 litrów wody, a następnie przez ok. 1,5 godziny gotowano na dużym ogniu. Odprowadzona para wodna skraplała się w prostej chłodnicy (rurce przechodzącej przez zbiornik zasilany stale zimną wodą) i była zbierana w odbieralniku. Zazwyczaj zbierano ok. 10 l płynu (czasem nawet 15 l, jednak olejek zawierał wtedy więcej stearoptenów). Zużyte kwiaty wyrzucano, a do alembika ładowano świeżą porcję, dopełniając ubytek wody. Po zebraniu ok. 40 l destylatu poddawano go powtórnej destylacji, zbierając pierwsze 5 litrów. Ten drugi destylat miał postać mętnej zawiesiny kropelek olejku w wodzie;