Potem był profesorem i dyrektorem Seminarium Nauczycielskiego w Rzeszowie do 1896 oraz Żeńskiego Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie (w 1905 obchodził jubileusz 25-lecia pełnienia stanowiska dyrektora seminariów żeńskich). W 1903 mianowany do VI rangi w zawodzie. W 1895 w Rzeszowie był zastępcą dyrektora Komisji Egzaminacyjnej na nauczycieli i nauczycielki szkół ludowych oraz członkiem tamtejszej Rady Szkolnej Okręgowej jako reprezentant zawodu nauczycielskiego. W 1898 otrzymał tytuł c. k. radcy szkolnego. W 1913 obchodził półwiecze pracy pedagogicznej. Na stanowisku żeńskiego seminarium pracował aż do przejścia w stan spoczynku. Już na emeryturze co roku jako komisarz rządowy był przewodniczącym egzaminów dojrzałości w Prywatnym Seminarium Żeńskim TSL im. Preisendanza w Krakowie.
Otrzymał Medal Honorowy za Czterdziestoletnią Wierną Służbę. Z okazji przeniesienia w stan spoczynku w 1911 został odznaczony przez cesarza Franciszka Józefa I Orderem Korony Żelaznej III klasy. Zmarł 8 stycznia 1923 w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Publikacje Rys historyi austryacko-węgierskiej dla użytku seminaryów nauczycielskich i nauczycieli szkół ludowych (1895, podręcznik)Bibliografia Estreicher Sprawozdanie Dyrekcyi c. k.