W bliskim otoczeniu występują lasy a niewielkie pasy zieleni z drzew liściastych występują w formie przydomowych nasadzeń, oraz wzdłuż potoku i miedz. Od północy, wschodu i zachodu nad wsią dominują wzniesienia, a od południa najwyższe, Żeleźniak. We wsi zachowało się kilka zabudowań gospodarskich, kościół p.w. św. Rodziny z końca XVIII wieku.
Historia Piotrowice Górne jako osada zostały założone na prawie wolnego sędziostwa na początku XV wieku, również w tym okresie po północno-zachodniej stronie powstała osada Piotrowice Dolne. Miejscowość należy do jednych z najstarszych osad założonych na prawie wolnego sędziostwa na Ziemi kłodzkiej. Osadę ulokowano w niezbyt dogodnych dla osadnictwa miejscu. Początkowo należała do dóbr w Starym Waliszowie. W roku 1482 należała do Ottona von Pannwitza. Kolejnymi właścicielami byli: Hannos Tolmetscher, Paul Ulrichsdorf oraz Anna i Barbara Smedczynne, a w roku 1488 Mertin Malen oraz Michael Kucze. Sędziostwo leżało wówczas w obrębie dóbr gorzanowskich, a przynależało do parafii w Ołdrzychowicach. W roku 1631 właścicielem wsi zostaje hrabia von Annaberg. Cały czas osada była niewielka, zamieszkiwało w niej kilku kmieci i zagrodników. Większy rozwój nastąpił w pierwszej połowie XIX wieku, kiedy w okolicy ulokowano nowe przysiółki.