Fryderyk Mecklenburg-Schwerin zwany Pobożnym; błędnie numerowany jako II (ur. 9 listopada 1717 w Schwerinie, zm. 24 kwietnia 1785 w Ludwigsluście) – książę Meklemburgii-Schwerin. Jego władztwo było częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.
Był najstarszym synem księcia Meklemburgii-Schwerin Chrystiana Ludwika II i jego żony księżnej Gustawy Karoliny. Na tron wstąpił po śmierci ojca 30 maja 1756. W okresie jego rządów Meklemburgia została zniszczona wskutek działań wojennych prowadzonych w ramach wojny siedmioletniej. Z powodu masowego porywania z terenów Meklemburgii mężczyzn do armii pruskiej Fryderyk zawarł w 1757 układ z przeciwnikami Prus (Francją i Szwecją) i w zamian za pieniężne subsydia zgodził się na przemarsze szwedzkich wojsk przez teren Meklemburgii z Wismaru oraz ich stacjonowanie w jego kraju. To spowodowało, że Meklemburgia stała się areną wojny i była dewastowana zarówno przez wojska pruskie, jak i szwedzkie. Książę musiał uciekać do Lubeki, skąd powrócił w 1762 r., po zawarciu pokoju prusko-szwedzkiego. Kraj poniósł ogromne straty, zarówno w mieniu, jak i ludziach. Ponadto książę musiał zdobyć pieniądze na kontrybucję, której żądały zwycięskie Prusy.