Trzecim zawodnikiem w klasyfikacji dwudniowych zawodów był Antonín Šváb. Finał (8 marca) Zawody zostały rozegranie na trzystumetrowym torze, który charakteryzował się krótkimi prostymi i wąskimi wirażami o dużym promieniu, które nie sprzyjały wyprzedzaniu. Mistrzem świata z kompletem 15 punktów został Antonín Šváb, uczestnik wszystkich dotychczasowych mistrzostw świata i Europy. Już w pierwszej serii startów Czech pokonał obrońcę tytułu – Kadyrowa, który na starcie otworzył gaz tak gwałtownie, że jego motocykl postawiło do pionu, przez co nie liczył się w walce o biegowe zwycięstwo, a wywalczył 2 punkty po wyprzedzeniu Szwedów Samuelssona i Johanssona. Stracony punkt i wygrane pozostałe biegi pozwoliły Kadyrowowi zdobyć tytuł wicemistrzowski. O przyznaniu brązowego medalu zdecydował bieg dodatkowy w którym Kurt Westlund pokonał Conny'ego Samuelssona.
Uczestnicy Obsada mistrzostw została ustalona na podstawie półfinałów rozegranych w RFN i Związku Radzieckim. Z każdego półfinału awansowało po 8 zawodników, przy czym nie więcej niż dwóch z każdego kraju. Zakwalifikowanego do finału Mongoła Dżalbugijna Serdżbudee zastąpił Fin Esko Koponen. W finale zawodnikiem rezerwowym był Olle Åhnström.