125, 366., a za papieża Feliksa IV został oficjalnie zamieniony na kościółWraz z późniejszym kościołem świętych Kosmy i Damiana przy Via Sacra – jako dwa pierwsze przykłady przekształcenia budowli publicznych przez duchowieństwo chrześcijańskie, a zarazem jako pierwsze miejsca nowego kultu w centrum dawnego Rzymu cesarskiego (Enciclopedia dell’arte antica…, dz. cyt., t. 6, s. 906). Nie należy mylić z kościołem Santa Maria Antica w Weronie., dla którego przyjęto potem nazwę Santa Maria Antiqua (dla odróżnienia od powstałej znacznie później świątyni Santa Maria Nova). Początkowo pełnił rolę przybytku charytatywnego dla ubogich oraz pielgrzymów (diakonia), później – kościoła uczęszczanego przez greckich wojskowych i urzędnikówJ. Kłosińska: Sztuka bizantyńska, dz. cyt., s. 107.. W ciągu IX stulecia świątynia stopniowo popadała w ruinę, pokrywana gruzem osuniętym wskutek trzęsienia ziemi (r. 847) z wyżej położonych dawnych pałaców cesarskich, i ostatecznie wyłączona została z użytkowania (z wyjątkiem dawnego atrium pełniącego przez dłuższy czas rolę kaplicy św. Antoniego)Jej wyposażenie przeniesiono do kościoła Santa Maria Nova (B. Fabiani: Rzym. Wędrówki z historią w tle, dz. cyt., s. 291)..