Heloiza Po latach Nieobjętą ziemię poeta nazwał tomem o miłości i śmierci. Inspiracją do powstania zbioru stała się znajomość z młodą polonistką i dziennikarką z Polski Ewą, z którą ponad siedemdziesięcioletni wówczas poeta spotkał się jesienią 1978 r. w Nowym Jorku. Znajomość trwała trzy lata. Poeta nosił się nawet z zamiarem opuszczenia żony Janiny, jednak przysięga małżeńska miała dla niego dużą wartość. W kwietniu 1984 r. napisał pożegnalny wiersz Do Heloizy, którego ostatecznie nie zdecydował się włączyć do zbioruA. Franaszek, Miłosz. Biografia, Kraków 2012, s. 704-710.. Utwór po raz pierwszy ukazał się w numerze specjalnym „Zeszytów Literackich” w 2011 r. zatytułowanym I książki mają swój los. Konstanty Jeleński w liście do Czesława Miłosza z 30 czerwca 1984 r. pisał:

Według biografa poety Andrzeja Franaszka, Nieobjętą ziemię można traktować jako przewodnik po poetyckim i intelektualnym świecie Czesława MiłoszaTamże, s.