W 1655 budowla ponownie przechodzi w ręce katolików. W XVII-XIX wieku kościół był wielokrotnie remontowany i odnawiany. W latach 1868–1869 odnowiony w stylu neogotyckim. Teren przykościelny otoczony murem, pochodzącym z 1713 roku, do początków XIX wieku pełnił funkcję cmentarza.
Architektura i wyposażenie kościoła mały|Sklepienie gwiaździste w głównej nawie|212x212px Jest to późnogotycka budowla, halowa, trójnawowa, 6-przęsłowa, z trójbocznymi zamknięciami naw od wschodu. Nawa główna jest szersza od bocznych i bardziej wysunięta ku przodowi. W północnej części znajduje się trójprzęsłowa zakrystia oraz trzy kaplice. Od strony zachodniej znajduje się kwadratowa wieża, z okrągłymi podporami. Od południa wybudowano cztery kaplice oraz niewielką neogotycką kruchtę. Wymiary wewnętrzne świątyni: Nawa środkowa: długość 53,30 m; szerokość 7,20 m, Północna nawa boczna: długość 25,60 m, szerokość 3,60 m, Południowa nawa boczna: długość 25,60 m, szerokość 3,80 m, Wieża: długość 4,90 m, szerokość 5,30 m, Zakrystia: długość 14,60 m, szerokość 4,30 m Łuki stropów opierają się na dwunastu potężnych filarach, ogromny dach z czerwonej dachówki pokrywa trzy nawy: główną i dwie boczne. Z nich można przejść do kaplic modlitewnych.