24 października 1943 wraz z wywiadowcami sforsował Dniepr w rejonie Zaporoża, 31 grudnia 1943 został ciężko ranny w walce i odesłany na leczenie, a w czerwcu 1944 w stopniu kapitana zwolniony z armii jako inwalida II grupy.
Od września 1945 do 1947 studiował w Moskiewskiej Szkole Prawniczej, po czym został sędzią, od czerwca 1950 do 1952 był starszym inspektorem-rewizorem wydziału sądów transportowych Ministerstwa Sprawiedliwości ZSRR, w 1952 ukończył Wszechzwiązkowy Zaoczny Instytut Prawny, w listopadzie 1955 został sekretarzem komitetu partyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości ZSRR. Od 1956 do stycznia 1960 instruktor Wydziału Organów Administracyjnych i Handlowo-Finansowych KC KPZR, od 29 stycznia 1960 do stycznia 1971 I zastępca Prokuratora RFSRR, następnie Prokurator RFSRR, od 12 kwietnia 1984 do 7 czerwca 1989 minister sprawiedliwości ZSRR, następnie na emeryturze. Od 6 marca 1986 do 2 lipca 1990 zastępca członka KC KPZR. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR XI kadencji (1984-1989) i Rady Najwyższej RFSRR od VIII do X kadencji (1971-1984). Państwowy radca prawny I klasy (8 lutego 1971). Autor ponad stu publikacji w pismach prawniczych.