jednocześnie pozbawiono go możliwości pracy w zawodzie. W latach 1985–1987 był zatrudniony na pół etatu w Ośrodku Postępu Technicznego. W 1983 roku związał się z opozycją antykomunistyczną, współpracując z Archiwum Solidarności pod pseudonimem „Jerzy Fajerant”. W tych latach ukazały się w drugim obiegu dwie jego publikacje na temat strajków w KWK Ziemowit pt. „Co powiedzą nasze dzieci” (1986) oraz w KWK „Wujek” pt. „Użyto broni” (1988).

W 1990 roku powrócił do pracy dziennikarskiej jako redaktor naczelny „Trybuny Śląskiej” (1990–1992), a następnie tyskiego tygodnika „Echo” (1992–1994) oraz redaktor miesięcznika „Gospodarka Śląska”, w którym pracował od 1995 roku do przejścia na emeryturę w 1998 roku. Na początku lat 90. XX wieku współtworzył również katowicki oddział „Gazety Wyborczej”. Był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, w którego władzach zasiadał w latach 1990–2000.

Publikacje książkowe Sprawa pana X i inne (Wydawnictwo Śląsk, 1967) wraz ze Stanisławem Sokołowskim, Smak morza (Wydawnictwo Iskry, 1972), Co powiedzą nasze dzieci?