Inne charakterystyczne dania lokalne to placki ziemniaczane, szare kluski ze skwarkami, szagówki, pyry z gzikiem (ziemniaki z białym serkiem), czy czernina. Na stołach świątecznych znajdowały się m.in. drób, np. kurczak pieczony lub duszony, gęś pieczona, a nawet gęsi pipek, wywodzący się wprost z kuchni żydowskiej. Najczęściej stosowane przyprawy to lokalne świeże zioła, a także obficie występujące w lasach ślesińskich grzyby.
Przykładowe nazwy Dania blinki – placki z tartych ziemniaków, ciociurki – zacierki, czornina – czernina, gzik, kiszczunka – woda, w której gotowały się kiszki, np. obsypunki, kluszczunka – woda, w której gotowały się kluski, parzybroda – zupa z gotowanej kapusty, plynzy – placki ziemniaczane, śpiwoki – kluski z tartych ziemniaków, bez mąki. Przyprawy, komponenty i inne bania – dynia, betka – grzyb jadalny, betka psia – grzyb niejadalny, bun – bób, bycze jaja – purchawka, bzdrynga – wzdręga, chabas – wieprzowina, groch łogrodowy – fasola, groch łokrungły – groch, kapotka, krowio gymba – gatunki grzybów jadalnych krychanie – tłuczenie gotowanych