W nazewnictwie XIX-wiecznym stosowany był także długo termin beton asfaltowy, co jest przykładem niekonsekwencji terminologicznej w tej dziedzinie, ponieważ zarówno kiedyś, jak i współcześnie beton asfaltowy stosowany jest do innej, całkowicie odmiennej od asfaltu lanego mieszanki mineralno-asfaltowej.
Wraz z upowszechnianiem się asfaltu lanego miał miejsce rozwój maszyn służących przygotowaniu materiałów (przesiewacze kruszywa) i produkcji asfaltu lanego (kotły). Oprócz stojących kotłów pionowych zaczęto stosować poziome kołty przewoźne, używane do dziś. Powiększył się także popyt na lepiszcze asfaltowe i opracowane zostały ulepszone metody jego wytapiania z asfaltu naturalnego. Pierwotnie asfalt lany układany był wyłącznie ręcznie. Jego zastosowanie w nawierzchniach drogowych i powiększające się obciążenie pojazdów w niedługim czasie doprowadziły do konieczności zwiększenia odporności na deformację nawierzchni wykonanych z tego materiału. Wymagało to stosowania twardszego asfaltu i zmniejszenia jego zawartości w mieszance, co zmniejszało jej urabialność i utrudniało ręczne rozkładanie.