W 1961 zarząd spółdzielni porozumiał się z kilkoma poznańskimi przedsiębiorstwami i w zamian za 100 mieszkań otrzymał kredyt zastępczy (budowie groził zastój). W 1962 rozpoczęto budowę kotłowni na terenie kolonii V (pierwotnie cieplik miał być dostarczany bezpośrednio z Cegielskiego, ale okazało się, że na tę liczbę mieszkań zakłady nie są w stanie zapewnić odpowiedniej wydajności). W latach 1961–1965 wybudowano 1273 mieszkania (3881 izb). Po 1963 zaczęto zmniejszać liczbę dużych mieszkań (cztero- i pięciopokojowych), na rzecz bardziej potrzebnych, mniejszych. Bolączką mieszkańców były liczne niesprawności instalacji oraz posadzki z mas szpachlowych, których ostatecznie zaniechano. Osiedla były też niedogrzane, do czasu budowy własnej kotłowni. Naciski władz partyjnych spowodowały, że standard oddawanych mieszkań po 1964 został obniżony (zrezygnowano z szaf ściennych, pawlaczy, szaf podokiennych w kuchniach, umywalek łazienkowych, lamperii olejnych i dwukomorowych zlewozmywaków na rzecz jednokomorowych). W latach 1961–1965 na jedną izbę mieszkalną przypadało 1,3 osoby.