Po powrocie do Warszawy w 1902 lub 1903 otworzył przy ulicy Kruczej 49 lokal „Pasticeria di Milano”, który jako pierwszy w Warszawie prowadził sprzedaż wyrobów cukierniczych wyłącznie na wynos. Ciasta chronione w szklanych gablotach były serwowane przy pomocy specjalnych szczypiec, a zarówno wnętrze lokalu jak i opakowania były oznaczone znakiem firmowym przedstawiającym mediolańską katedrę. Nowościami wprowadzonymi przez Lardellego do galanterii cukierniczej były typowe dla kuchni francuskiej briosze, eklery wypełniane kremami smakowymi oraz tarteletki z owocami o różnych rozmiarach, a także babeczki z mąki kukurydzianej i szeroki wybór herbatników.

W 1905 roku otworzył cukiernię-kawiarnię pod firmą G.G. Lardelli, której wystrój był tak odmienny od dotychczas przyjętego, że zaczęto używać określenia „styl lardellowski”, który cechowała czystość, przestronność i prostota. Ściany były wyłożone glazurą, podłoga terakotą, ścienne lustra nie miały ram, witryny sięgały podłogi, a blaty stolików były sporządzone z białego marblitu. Przez krótki czas działały dwie cukiernie: przy ulicy Marszałkowskiej 80 i na Nowym Świecie 23, zaś w 1907 powstała pracownia i wytwórnia czekolady przy ulicy Polnej 28/30.