W 2011 roku niemieccy biolodzy Matthias Voigt i Dietmar Weber wydali książkę pt. Field Guide for Sharks of the Genus Carcharhinus, w której wskrzeszają oraz uznają C. acarenatus za ważny gatunek. Jednakże i ta praca została podana w wątpliwość przez szereg naukowców, z uwagi choćby na niezapoznanie się przez autorów z materiałem badawczym oraz oparcie teorii jedynie na rycinach, danych oraz grafikach z oryginalnej pracy Hiszpanów z 1983 roku. Dodatkowo Voigt i Weber w pierwszej części pracy (w kluczu do rodzaju Carcharhinus) wskazują, że zarówno C. acarenatus, jak i C. brachyurus nie posiadają wyraźnego łuku międzygrzbietowego, podczas gdy dalej jedną z ważniejszych różnic pomiędzy oboma taksonami jest obecność wyraźnego łuku międzygrzbietowego u C. acarenatus i jego brak u C. brachyurus.
William White w 2012 roku uznał, że wskrzeszone przez Voigta i Webera taksony (C. acarenatus, ale i również C. wheeleri) wymagają dalszych badań w celu ustalenia ich ważności. W tym samym roku Gavin Naylor i inni przeprowadzili analizę mitochondrialnego locus NADH-2 u 10 osobników żarłacza miedzianego – siedmiu z Południowej Afryki oraz po jednym z wód przybrzeżnych portugalskiej Madeiry, Australii i Tajwanu.