Od 1934 docent w katedrze historii powszechnej na Komunistycznym Uniwersytecie Mniejszości Narodowych Zachodu w Moskwie. Obok Bronisława Szmidta i Józefa Krasnego należała do czołowych historyków polskich-komunistów w ZSRR. Po likwidacji KUMNZ w maju 1936 pracownik naukowy wydawnictw: „Historia wojny domowej” i „Historia przedsiębiorstw”.
W czasie „wielkiego terroru” 14 czerwca 1937 aresztowana przez NKWD, w pięć dni po aresztowaniu jej męża Stanisława. 21 sierpnia 1937 skazana na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu o udział w antysowieckiej organizacji terrorystycznej, stracona tego samego dnia. Skremowana w krematorium na Cmentarzu Dońskim, prochy pochowano anonimowo (obecnie Mogiła Zbiorowa nr 1. na Nowym Cmentarzu Dońskim).
Zrehabilitowana 26 maja 1956 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR.
Rodzina W 1913 zawarła w Petersburgu związek małżeński ze Stanisławem Budkiewiczem (1887-1937). Małżeństwo miało dwoje dzieci: Marię i Andrzeja.
Wybrane publikacje Ruch robotniczy w Królestwie Polskim w latach 1870–1890, cz. 1: Rozwój i koncentracja przemysłu, położenie proletarjatu, ruch strajkowy, Mińsk: Białoruska Akademia Nauk 1934.