do zrzeczenia się zwierzchnictwa lennego arcybiskupstwa nad hrabstwem Mark, które odtąd uzyskało status samodzielnego księstwa Rzeszy.
Po uwolnieniu arcybiskupa zmagania Eberharda i Zygfryda zaczęły się na nowo. Jednak znaczenie Eberharda rosło, m.in. dzięki uzyskanym od króla niemieckiego Rudolfa Habsburga zastawom na dobrach w Westfalii. Po śmierci Rudolfa nowy król niemiecki Adolf z Nassau opowiedział się po stronie Zygfryda. Eberhard jednak wkradł się w łaski nowego władcy i uzyskał nawet na krótki czas namiestnictwo zdobytej przez Adolfa Miśni. Po śmierci Zygfryda w 1296 r. Eberhard podjął współpracę z jego następcą Wigboldem z Holte, z którym wspólnie przeszedł do obozu Albrechta I Habsburga. Jednak już w 1298 r. wybuchł na nowo konflikt między Eberhardem a arcybiskupem Kolonii. Król Albrecht początkowo poparł Wigbolda, jednak gdy ten sprzymierzył się z innymi książętami kościelnymi przeciwko królowi, sympatie królewskie obróciły się w stronę przeciwników arcybiskupa, zmuszonego ostatecznie do uległości.
Długie panowanie Eberharda w Mark zapewniło polityczną samodzielność hrabstwa poprzez jego uniezależnienie od arcybiskupów Kolonii i uczyniło zeń najznaczniejsze państwo świeckie w Westfalii.