Podczas II wojny światowej Władysławowi lokalne władze blokowały możliwość dostania się do armii Andersa. Wstąpił do formującej się później 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył pod Lenino. Następnie jako zastępca dowódcy ds. wychowawczych brał udział w formowaniu i szkoleniu żołnierzy 23 pułku artylerii lekkiej wchodzącego w skład 6 Dywizji Piechoty. 6 DP miała pierwotnie wejść w skład 3 Armii Polskiej w ZSRR, finalnie jednak weszła w skład 1 Armii Polskiej w ZSRR.
Władysław do końca wojny walczył w 23 pułku artylerii lekkiej. Brał udział w Operacji Warszawskiej, walkach o Wał Pomorski, w szturmie Kołobrzegu, forsowaniu Odry pod Siekierkami, Operacji Berlińskiej, aż do spotkania z aliantami koło Sandau nad Łabą..
Po wojnie szkolił artylerzystów m.in. w Toruniu, Grudziądzu, Inowrocławiu. W 1948 roku wrócił do 23 Kołobrzeskiego pułku artylerii lekkiej stacjonującego w Bielsku-Białej, gdzie już pozostał do czasu odejścia w stan spoczynku w stopniu podpułkownika. Po zakończeniu służby wojskowej aktywnie udzielał się społecznie, m.in. w Prezydium Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w Bielsku-Białej.
Zmarł 17 lipca 1999 w Bielsku-Białej. Pogrzeb odbył się w asyście żołnierzy Wojska Polskiego.