przemysłu i budownictwa, od 13 grudnia 1963 do 16 listopada 1964 zastępca członka, a od 16 listopada 1964 do 27 kwietnia 1973 członek Prezydium/Biura Politycznego KC KPZR. Od 19 maja 1972 do 7 maja 1973 zastępca przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR, w latach 1974–1985 szef biura konstruktorskiego Ministerstwa Przemysłu Lotniczego ZSRR w obwodzie moskiewskim, następnie na emeryturze. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 5 do 8 kadencji. Pochowany na Cmentarzu Bajkowa w Kijowie.

Jako I sekretarz KC KPU był zwolennikiem szybkiego wzrostu liczebnego partii i zwiększenia procentowego udziału Ukraińców wśród członków KPU. Podjął nieudaną próbę wprowadzenia ukraińskiego jako obowiązkowego języka wykładowego we wszystkich szkołach wyższych w Ukraińskiej SRR. Poza tym bronił bogactw naturalnych, jego zdaniem nadmiernie eksploatowanych przez centralne władze ZSRRWładysław Serczyk, Historia Ukrainy, Wrocław-Warszawa-Kraków 2001, s. 362. W 1966, gdy wystąpił na V Kongresie Związku Pisarzy Ukraińskich wsparł starania mające na celu odrodzenie języka narodowego, a 1970 wydał książkę Nasza Ukraino radziecka, w której m.in.