Nowoczesny kadłub samolotu był wykonany z aluminium (pomimo że skrzydła miały konstrukcję drewnianą) i samolot, jako jeden z pierwszych, został wyposażony we wciągane w locie podwozie trójkołowe z kołem przednim – podwozie główne było wciągane we wnęki w bokach kadłuba, a przednie koło było podnoszone do góry i jego podpórka mogła także służyć jako punkt do cumowania samolotu na wodzie. Courtney w bardzo oryginalny sposób rozwiązał typowy problem dla maszyn z silnikiem pchającym (365-konny silnik gwiazdowy typu Wright 975E-1), jakim jest ciężki ogon – umieścił silnik na krawędzi natarcia górnego skrzydła (przesuwając tak środek ciężkości samolotu do przodu) i połączył go ze śmigłem wałem napędowym.
Samolot po raz pierwszy wzbił się w powietrze w 1934 roku. Pomimo przestarzałej, dwupłatowej konfiguracji maszyna miała lepsze niż przeciętne osiągi wśród porównywalnych samolotów cywilnych tego okresu, nie zdecydowano jednak o rozpoczęciu produkcji seryjnej i zbudowano jedynie trzy samoloty prototypowe (numery seryjne 101-103). W późniejszym czasie wszystkie trzy samoloty, wraz z ich planami i prawami do ich produkcji, zostały sprzedane do Japonii, gdzie były używane przez Cesarską Marynarkę Wojenną i otrzymały oznaczenie LXC.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym CA-1 Kategoria:Amerykańskie łodzie latające Kategoria:Dwupłaty