W przeciwieństwie do wcześniej zbudowanych basenów nienakrytych dachem, filtr nr V został zaprojektowany jako zbiornik zamknięty. Pod nasypem ziemnym ukryto obiekt o powierzchni 4600 m². Na początku XX wieku zaprzestano pobierania wody z Odry. Zastąpiono ją wodą gruntową, która była odmienna pod względem fizykochemicznym od wody rzecznej. Zakład Produkcji Wody „Na Grobli” trzeba było dostosować do uzdatniania nowego surowca. Ze względu na zwiększające się zapotrzebowanie na wodę i duże ilości związków żelaza w ujmowanej wodzie, modernizacja dotyczyła głównie dwóch obiektów. Zbiornik wody czystej został zaadaptowany na filtr odżelaziający, a filtr nr V stał się nowym i większym zbiornikiem wody czystej.
Po usunięciu tysięcy ton piasku i żwiru, w 1905 roku dawny filtr mieścił 12 milionów litrów czystej wody. Stał się głównym rezerwuarem wody dla miasta – „zbiornikiem nr 1”. Uzdatniona woda była przesyłana do wieży ciśnień. Tłoczył ją wielki agregat parowy, który w 1919 roku uległ awarii, co wstrzymało dostawę wody, ale było też okazją do pierwszej powojennej inwestycji. W ciągu zaledwie pięciu miesięcy przy zbiorniku wody czystej stanął budynek pompowni awaryjnej. Zamontowano w nim nowoczesne, elektryczne pompy wirowe, które przesyłały wodę wprost ze zbiornika wody czystej do wieży.