Po wojnie do końca 1947 pracowała jako nauczycielka w Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w największym (ok. 5 tysięcy mieszkańców) polskim osiedlu uchodźczym w Afryce – w Tengeru w Tanganice (region Arusza). W lutym 1948 wyjechała do brata do Kanady, gdzie rozpoczęła pracę w charakterze asystentki w Instytucie Botaniki Uniwersytetu w Toronto. W końcu roku postanowiła jednak wrócić do kraju i zamieszkać w Warszawie. Tu w 1949 urodziła córkę Bożennę.
W okresie 1950–1953 pracowała w Państwowym Wydawnictwie Rolnym i Leśnym, zaś od listopada 1953 rozpoczęła pracę naukową w Zakładzie Ekologii Polskiej Akademii Nauk. Prowadziła badania nad zbiorowiskami chwastów polnych (praca doktorska Zbiorowiska chwastów zbożowych Mazowsza na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1964, rozprawa habilitacyjna Charakterystyka siedlisk polnych na Pogórzu Beskidu Niskiego metodami biologicznymi w 1976 na Uniwersytecie Warszawskim). W 1970 przeniosła się do Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, gdzie pracowała jako adiunkt, a następnie docent w Zakładzie Zagospodarowania Środowiska, od 1980 w Zakładzie Biogeografii. Po 1985, mimo przejścia na emeryturę, nie przerwała działalności naukowej, biorąc czynny udział w badaniach prowadzonych m.in. na Pogórzu Przemyskim.