Z biegiem czasu dryf genetyczny prowadzić może do całkowitej utraty pewnych alleli przez populację, a do utrwalenia się innych (utrata heterogeniczności populacji).
Nowe dane molekularne Po stworzeniu syntezy ewolucyjnej w latach 30. XX wieku uważano przez następne 3 dekady, że poszczególne allele danego genu zazwyczaj różnią się od siebie wartością adaptacyjną, to znaczy – jedne są z ewolucyjnego punktu widzenia korzystne, a inne szkodliwe. Wobec tego podlegają one działaniu doboru naturalnego, który determinuje ich częstości. Jednak rozwój biologii molekularnej w latach 60. XX wieku doprowadził do zmiany tych poglądów.
Wtedy to nastąpił rozwój teorii neutralnych.
Wcześniej opierano się głównie na badaniach cech morfologicznych bądź fizjologicznych. Nowe dane molekularne przyniosły inny obraz. W 1966 ukazała się praca Lewontina i Hubby’ego wskazująca na polimorfizm większości loci kodujących enzymy. Obserwowana zmienność była tak duża, że nie wydawało się prawdopodobne, by mogła się utrzymać, gdy działał nań dobór naturalny. Wyciągnięto z tego wniosek, że w takim razie duża część zmienności musi być neutralna (ani korzystna, ani niekorzystna).