W listopadzie 1917 założył pierwszy sierociniec w Tiranie.
W grudniu 1918 wspólnie z Abdim Toptanim i Ismailem Ndroqim organizował kongres albańskich działaczy narodowych w Tiranie, a następnie kongres w Durrës, pod patronatem Włoch. W 1920 kierował jednym z wydziałów w ministerstwie spraw wewnętrznych. W 1921 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Pandeli Evangjeliego. W latach 1923–1925 dwukrotnie był wybierany do parlamentu albańskiego, reprezentując w nim okręg Durrës.
Pod koniec lat 20. kierował ambasadą Albanii w Turcji, a następnie w Bułgarii. W kwietniu 1929 objął stanowisko ministra spraw zagranicznych. Rok później został usunięty ze stanowiska za krytyczną postawę wobec WłochPietro Quaroni, Diplomatic bags: an ambassador’s memoirs, Weidenfeld and Nicolson, 1966, s. 92.. W latach 1933–1936 był ambasadorem w Jugosławii, następnie w 1937 w Grecji. 21 listopada 1938 złożył listy uwierzytelniające na ręce Adolfa Hitlera rozpoczynając misję ambasadora Albanii w Niemczech. Po inwazji włoskiej na Albanię zakończył misję, a po powrocie do kraju został aresztowany przez włoskie władze okupacyjne i internowanyElisabeth Özdalga, Late Ottoman Society: The Intellectual Legacy, Routledge 2013, s. 298.. W 1942 powrócił z internowania do Tirany.