od 1960 zaczął stosować leki trombolityczne w leczeniu zawałów. Wniósł poważny wkład w rozwój nauki medycznej w ZSRR. W latach 1968–1986 zastępca ministra, a od 17 lutego 1987 do 20 marca 1990 minister ochrony zdrowia ZSRR. Jako główny terapeuta był osobistym lekarzem przywódców ZSRR: Leonida Breżniewa, Jurija Andropowa, Konstantina Czernienki, Michaiła Gorbaczowa, prezydenta Rosji Borysa Jelcyna, i przywódców innych państw. W Księdze Rekordów Guinnessa figuruje jego nazwisko jako lekarza, który leczył 19 przywódców 16 państw. W 1971 został akademikiem Akademii Nauk Medycznych ZSRR, a w 1979 akademikiem Akademii Nauk ZSRR (od 1991 RAN). W 1974 wybrany deputowanym Rady Najwyższej ZSRR (do 1989). Autor ponad 500 prac naukowych, w tym 15 monografii, z dziedziny problemów kardiologii klinicznej. W latach 1981–1982 zastępca członka, a 1982–1990 członek KC KPZR. Honorowy obywatel Niżnego Nowogrodu (26 kwietnia 2009) i Biszkeku. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w MoskwieЧАЗОВ Евгений Иванович (1929 – 2021).