był zaprzyjaźniony z Leninem i Julijem Martowem. W 1902 delegat na konferencję partyjną w Białymstoku, wydany policji przez prowokatora, po odbyciu kary 1,5 roku więzienia zesłany na Syberię, zbiegł z guberni jenisejskiej za granicę i 1903 przyłączył się do frakcji mienszewickiej, został członkiem redakcji „Iskry”. W 1904 delegat na Kongres II Międzynarodówki w Amsterdamie, po wybuchu rewolucji 1905-1907 przybył do Petersburga i został współredaktorem partyjnej gazety „Naczało”, później brał udział w Zjednoczonym Zjeździe Partii w Sztokholmie i został wybrany członkiem KC SDPRR, stając się oficjalnym liderem SDPRR. Po rozwiązaniu II Dumy, połączonym ze zmianą ordynacji wyborczej z wyjechał za granicę. Wraz z Martowem wydawał mienszewicki „Gołos Socjał-Diemokrata” w Genewie, później w Paryżu, brał udział w wydaniu 5-tomowego „Ruchu społecznego w Rosji na początku XX wieku”.