Projekt ekspresu opatentował w 1939 roku i jeszcze tej samej jesieni założył w Nowym Jorku firmę Chemex Corporation, która miała się zająć produkcją nowego wynalazku. Choć pomysł i kapitał należały wyłącznie do Schlumbohma, musiał sobie dobrać dwóch wspólników, bowiem nie posiadał obywatelstwa amerykańskiego, a prawo USA wymagało, by dwie trzecie udziałów nowych firm należało do Amerykanów.
Początkowo szklane kolby produkowano ręcznie, jednak sprzedaż wkrótce przekroczyła możliwości produkcyjne firmy. W 1942 roku ekspresy zaczęły sprzedawać sieci handlowe i , dzięki czemu sprzedaż skokowo wzrosła, a właściciele firmy zmuszeni zostali do poszukania huty szkła o większych możliwościach produkcyjnych. Wybór padł na , jednak firma wkrótce zagroziła rezygnacją z dalszej produkcji ze względu na ograniczenia w dostępie do surowców i siły roboczej wynikające z trwającej II wojny światowej. W tej sytuacji Schlumbohmowi udało się przekonać zarządzającą gospodarką USA radę , że jego ekspres powinien otrzymać wsparcie, jako że – w przeciwieństwie do innych ekspresów do kawy produkowanych podówczas w USA – powstaje niemal wyłącznie ze szkła, a nie z metali potrzebnych przemysłowi zbrojeniowemu.