Z czasem profil i zdobnictwo ramy płaskiej uległy rozwinięciu. Rozwój obrazu tablicowego w malarstwie chrześcijańskim pociągnął za sobą także rozwój form stosowanych do oprawy takich obrazów. Oprawa obrazu-tablicy, pierwotnie ustawianego na stole-ołtarzu w kościele, z czasem zmieniła się w rozbudowaną konstrukcję architektoniczną. Elementy ołtarza, retabula stanowiły bogatą oprawę zespołu obrazów, płaskorzeźb i rzeźb. Ołtarze szafiaste, ołtarze poliptyczne często wyglądają jak grupa złożonych ze sobą, oprawionych w ramy pojedynczych obrazów tablicowych. Podobnie, jako oprawa kolekcji obrazów, mogą być postrzegane konstrukcja i zdobienia ikonostasu w cerkwi. W okresie gotyku architektoniczne ramy do obrazów budowało się wzorem elementów architektury ówczesnych kościołów lub kaplic. Rzeźbione były strzeliste wieżyczki, wsparte na kręconych lub prostych kolumnach, szczyty i maswerki. Ramy były zdobione puncowaniem, rytowane, malowane i złocone razem z obrazem. Złocenia pozostały na ramach nawet w czasach, gdy już nie stosowano ich na obrazach. W okresie renesansu nastąpił rozwój ramy płaskiej, kasetowej, profilowanej oraz ramy architektonicznej wzorowanej m.in. na architekturze modnego we włoskich kościołach renesansowego tabernakulum.