Został osadzony na kilka miesięcy w areszcie za inicjowanie strajków i protestów w Stryju, Borysławiu, Przemyślu. Po nastaniu wielkiego kryzysu pod koniec lat 20. został przewodniczącym Miejskiego Komitetu Bezrobotnych w Sanoku. Wszedł w skład komitetu organizującego Marszu Głodnych w Sanoku 6 marca 1930. Dokonał wezwania robotników w sanockiej fabryce apelując o ich udział w demonstracji. Po rozproszeniu zamieszek następnego dnia został aresztowany i skatowany. W późniejszym czasie został skazany na karę 2,5 roku więzienia. Był osadzony w więzieniu w Sanoku. Karę odbywał poza miastem, a po odbyciu kary ponownie pracował w macierzystej fabryce w Sanoku od 1938 na stanowisku ślusarza, także po wybuchu II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej. Po nadejściu frontu wschodniego od września 1944 aktywnie działał na rzecz odbudowy zakładu. Na przełomie 1944/1945 był organizatorem Polskiej Partii Robotniczej w Sanoku (wraz z nim Józef Rygliszyn, Ludwik Dębicki, Kazimierz Dziuban). Podczas plenum PPR w 1945 był orędownikiem wsparcia dla zniszczonej fabryki w Sanoku, co miało skutkować przyznaniem dotacji i uniknięciem jej zlikwidowania. Ponadto tworzył organizację zakładową (komórkę) PPR w sanockiej fabryce, od stycznia 1945 (lub od 1946) był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PPR w SanokuAndrzej Brygidyn, W latach powojennych.