thumb|Feliks Zdankiewicz – wspomnienia Feliks Zdankiewicz, ps. Krwawy Feluś (ur. ok. 1868 w Warszawie, zm. po 1932) – warszawski złodziej i morderca.
Życiorys Jego ojciec był ślusarzem, matka prowadziła sklep w kamienicy hrabiego Branickiego przy ul. Książęcej. Miał brata Michała.
Mieszkał z kochanką przy ulicy Bednarskiej. Podczas odbywania służby wojskowej w pułku w Rydze otrzymał przepustkę na sześciotygodniowy urlop. Po przyjeździe do Warszawy okazało się, że kochanka związała się z innym mężczyzną.
Został zatrzymany 12 grudnia 1890 roku u swojej innej kochanki o nazwisku Węgrzynowiczówna. Został przewieziony do Aresztu Centralnego na ul. Daniłowiczowskiej 7. Gdy agent Samodulski chciał go zrewidować, Zdankiewicz rzucił się na niego z nożem i zabił ciosem w brzuch. Drugiego agenta ranił w plecy, a trzeci, Edward Łapiński, ratował się ucieczką. Zdankiewicz wydostał się na plac Teatralny, gdzie zatrzymał dorożkę. Ujęto go w knajpie na ul. Mularskiej 3. Podczas procesu przyznał się do winy. Sąd orzekł, że Zdankiewicz jest winny dezercji z wojska i zabójstwa skazał go na dożywotnie zesłanie na ciężkie roboty. Miał wtedy 22 lata. W kwietniu 1891 roku wyrok warszawskiego sądu zatwierdził Główny Sąd Wojenny w Petersburgu.