Johan Franz de Backer (ur. ok. 1680, zm. 1750, Wrocław) – flamandzki malarz i grafik, przedstawiciel postrubensowskiego flamandzkiego baroku.
Życie i działalność artystyczna Pochodził z Antwerpii. Nauki sztuki malarskiej pobierał u Andriesa van Hooff w Antwerpii w latach 1693–1694 oraz u niemiecko-angielskiego malarza Gottfrieda Knillera w Londynie. W pierwszej dekadzie XVIII wieku pracował jako malarz nadworny elektora Palatynatu Johanna Wilhelma w Düsseldorfie. Po jego śmierci w 1716 roku, wraz z wdową po elektorze Annie Ludovice de Medici, przeniósł się na dwór Cosimo III do Florencji. W 1723 przybył do Czech, gdzie pracował nad reorganizacją galerii obrazów w praskim pałacu Tscherninów na Hradczanach, i gdzie został jej inspektorem. Około 1724 roku, wraz z rodziną przeniósł się do Wrocławia, być może za sprawą młodszego brata palatyna Johanna Wilhelma, biskupa wrocławskiego Franza Ludwiga von Pfalz-Neuburga. Za wykonanie dwóch obrazów do kaplicy Elektorskiej w 1726 roku, otrzymał tytuł malarza nadwornego. W latach 1724–1726 pracował dla dominikanów. Z tego powodu mieszkał w ich parafii na Nowym Targu w domu Pod Trzema Podkowami. Około 1730 roku pracował dla hrabiego Franza II Kolowrata, dla którego malował portrety jego rodziny.