W latach 1918–1921 ochotniczo służył w Wojsku Polskim w stopniu majora lekarza na stanowisku sekretarza Wojskowej Rady Sanitarnej.

W 1930 został docentem historii medycyny, w grudniu 1936 otrzymał tytuł profesora tytularnego na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Współpracownik Polskiego Słownika Biograficznego (biogramy: Abraham ben Joszijahu, Ludwik Walerian Alembek, t. 1, 1935). Był współzałożycielem i długoletnim sekretarzem Towarzystwa Walki z Gruźlicą we Lwowie, współzałożycielem Polskiego Instytutu Przeciwrakowego, dwukrotnym prezesem i członkiem honorowym Lwowskiego Towarzystwa Lekarskiego, założycielem i członkiem honorowym Stowarzyszenia Lekarzy Szpitalnych, prezesem Towarzystwa Historii Medycyny, członkiem komisji historii medycyny i nauk przyrodniczych Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem zarządu Polskiego Towarzystwa Historycznego, członkiem przybranym Towarzystwa Naukowego we Lwowie. Ponadto był współzałożycielem i współpracownikiem pierwszego w Polsce pisma sportowego „Gazeta Sportowa” we Lwowie (1900) oraz pism poświęconych medycynie „Głos Lekarzy”, „Tygodnik Lekarski”, „Walka o Zdrowie” i „Gazeta Lekarska”.

Podczas okupacji niemieckiej, w latach 1942–1943, wchodził w skład grona profesorskiego tzw.