W latach 20. II Rzeczypospolitej był oficerem 1 pułku saperów w Modlinie. Został awansowany do stopnia pułkownika saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został mianowany attaché wojskowym w Konstantynopolu i pełnił tę funkcję od 1921 do 1924. Z dniem 31 grudnia 1924 został przeniesiony w stan nieczynny na okres dwóch lat, otrzymując zgodę na wykonywanie zawodu cywilnego. W 1928 jako oficer nadetatowy 1 pułku saperów pozostawał w dyspozycji szefa Departamentu Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych. Z dniem 31 marca 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 jako pułkownik w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Pełnił funkcję prezesa komitetu wykonawczego Związku Kaniowczyków i Żeligowczyków. Pracował w firmie A. Jurzykowski S.A., później od 1935 aż do śmierci prowadził wraz z bratem własną firmę produkcyjno-handlową.
Był autorem relacji pt. O tworzeniu się II Korpusu Polskiego na Ukrainie i publikacji Z dziejów Kaniowa.
Był mężem Janiny z Potockich (1886–1988), z którą miał trzy córki: Halinę, Irenę i Janinę (1916–1996).