Do koalicji dołączyli również niektórzy politycy sunnickiej Irackiej Partii Islamskiej oraz wpływowi działacze z Mosulu, bracia Usama i Asil an-Nadżajfi. Uczestniczące w koalicji partie przyjęły platformę wyborczą opartą na hasłach arabskiego nacjonalizmu i świeckości państwa, chociaż niektóre wstępujące do niej partie wcześniej głosiły hasła religijne (sunnickie) i zamierzały przede wszystkim wystąpić przeciwko formacjom szyickim. Iracki Ruch Narodowy zapowiadał również zaprowadzenie w kraju prawa i porządku, ponowną integrację Iraku z innymi krajami arabskimi oraz kurs antyirański w polityce zagranicznej.
Wybory parlamentarne w 2010 i dalsza działalność koalicji Powstanie koalicji wzbudziło niepokój w rządzącej od poprzednich wyborów elicie politycznej złożonej głównie z szyitów, dążącej do utrzymania dotychczasowej praktyki dzielenia stanowisk państwowych według klucza religijnego. Aby utrudnić działanie Irackiego Ruchu Narodowego, część jego działaczy, w tym Salih al-Mutlak, zostało wyeliminowanych ze startu w wyborach na podstawie niejasnych przepisów o debasyfikacji. Mimo to w wyborach parlamentarnych w Iraku w 2010 Iracki Ruch Narodowy zdobył najwięcej głosów - 24,7%, co przełożyło się na 91 mandatów.