Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich 13 sierpnia 1914. Służył jako podoficer sanitarny w V batalionie od połowy września 1915 do połowy czerwca 1915. Następnie służył w 3 szwadronie dywizjonu kawalerii płk. Władysława Beliny-Prażmowskiego. Mianowany podporucznikiem kawalerii 19 listopada 1915 (inne źródło wskazało awans na chorążego). Był oficerem gospodarczym 1 pułku ułanów Legionów Polskich do kryzysu przysięgowego w 1917. Po wyroku Austriackiego Sądu Wojennego został wcielony do c. i k. armii od początku listopada 1917. Przydzielony do Ośrodka Wyszkolenia nr 6 w Marosvásárhely, następnie skierowany na front włoski w szeregach 77 pułku piechoty Austro-Węgier.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 6 listopada 1918 był oficerem szwadronu kadrowego pod dowództwem por. Antoniego Jabłońskiego, z którym brał udział w odsieczy Przemyśla w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii 17 grudnia 1918. Od stycznia 1919 był dowódcą szwadronu w składzie Dywizjonu Jazdy Kresowej rtm. Feliksa Jaworskiego. Od połowy marca 1919 służył w 11 pułku ułanów. W składzie jednostki uczestniczył w wyprawie wileńskiej i walkach Frontu Litewsko-Białoruskiego podczas wojny polsko-bolszewickiej. W 1920 służył także w I Brygadzie Jazdy.