Turcy seldżuccy oraz osmańscy rozpowszechnili ebru stosując ją w kaligrafii oraz w sztuce dekorowania i oprawiania książek.
Początkowo papier ebru stosowany był wyłącznie do celów dekoracyjnych. W miarę rozwoju sztuki, kiedy zaczęto otrzymywać papier o bladym wzorze, papier tego typu znalazł zastosowanie w oficjalnej dokumentacji i korespondencji państwowej z uwagi na zabezpieczanie jakie dawał przed fałszerstwem. Arabowie i Japończycy wykorzystywali papiery marmurkowe także jako podłoża do pisania tekstów literackich. Papier ebru jest niepowtarzalny – nie można było go podrobić; nie można było też zmienić tekstu na nim zapisanego, ponieważ każda próba wymazania liter kończyła się rozmazaniem i zepsuciem naniesionego na papier wzoru.
Nazwa „ebru” pochodzi być może od perskiego „ebri” (pol. chmura) lub „ab-ru” (pol. powierzchnia wody). Najstarszy zachowany egzemplarz papieru ebru z okresu osmańskiego pochodzi z 1553 roku. Papiery wzorzyste pojawiły się w Europie w XVII wieku, najpopularniejsze były papiery tureckie nazywane marmurkowymi, wykorzystywano je od 1650 roku do opraw książkowych, wyklejek i oklejek. Wyklejano nimi także szkatułki, meble, wnętrza mieszkań. Marmoryzowanie na karagenie zostało zastąpione około 1900 roku marmoryzowaniem z wykorzystaniem farb olejnych, zazwyczaj były to farby drukarskie.