Szczytowym etapem jego kariery był urząd gubernatora kurlandzkiego. Został nań nominowany przez Mikołaja I 27 listopada 1827 roku, w miejsce Paula von Hahna. Jako przyczyny jego nominacji wymienia się jego służbę w Petersburgu, wpływ jego teścia oraz list z rekomendacją jego nazwiska, który generał-gubernator bałtycki Filippo Paulucci wysłał sześć dni wcześniej do carskiej kancelarii. Pełnienie obowiązków von Brevern rozpoczął lub 19 grudnia 1827 roku. Jako gubernator wzywał do zachowania spokoju w okresie powstania listopadowego. Przeciwstawił się też reformie, mającej poprawić los chłopów kurlandzkich. W opinii mieszkańców, Brevern był tylko nominalnym gubernatorem, zaś wszelkie istotne decyzje podejmował radca August Beitler. Uważał się za pierwszego cywilnego gubernatora guberni, który używał w swoich sprawozdaniach języka rosyjskiego. Dosłużył się rangi tajnego radcy (III cywilna w tabeli rang), a 8 kwietnia 1833 roku otrzymał indygenat szlachty kurlandzkiej. Służbę państwową zakończył roku.