Słowo burgus jest często spotykane w antycznych tekstach łacińskich, np.: w dziele Wegecjusza Epitoma rei militaris (Zarys wojskowości) z końca IV wieku i w powstałych ok. 418 roku Historiae contra paganos (Historie przeciw poganom) hiszpańskiego kleryka Orozjusza. Stosowanie przez Rzymian tego zapożyczonego od Germanów słowa w słownictwie wojskowym datuje się od końca II wiekuUnter anderem sind dazu Inschriften aus der Regierungszeit des Kaisers Commodus (180–192) vom pannonischen Donaulimes bekannt: und ..
Rozwój i funkcja Od 369 roku za czasów Walentyniana I rozpoczęto realizację rozległego planu budowy fortyfikacji, obejmującego wznoszenie dwupiętrowych, prostokątnych wież strażniczych (przeciętnie 8 do 12 m szerokości i 10 do 12 m wysokości), tzw. „kaszteli szczątkowych”, w prawie pozbawionych już załóg kasztelach granicznych oraz spichrzów (horrea) przeznaczonych dla oddziałów pogranicznych. Burgi te były dalszym rozwinięciem wież strażniczych budowanych na limesie w środkowym okresie cesarstwa i składały się, w przypadku większych zespołów, z wieży znajdującej się w części centralnej oraz umocnień zewnętrznych – wału, muru lub palisady otoczonych szeregiem rowów. Charakterystyczną cechą późnoantycznych budowli tego rodzaju jest wyraźne powiększenie centralnej wieży.