W latach 1865−1872 kamienica była zamieszkiwana przez Ksawerego Grochowskiego. Mieściła się tam ówcześnie konspiracyjna siedziba Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy. Dom często zmieniał właścicieli. Tak częste zmiany własności trwały jeszcze do początku lat 20. XX w.
W 1922 r. kamienicę nabyto od Moczarowskiego na rzecz Towarzystwa Dziennikarzy i Literatów Polskich (właśc. warszawskiego Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy; darowizny na ten cel udzielił Franciszek Baytel), które miało w niej siedzibę do 1938 r. Następnie kamienica została odprzedana Zarządowi m.st. Warszawy, który przeznaczył ją wraz z sąsiednimi kamienicami na siedzibę Muzeum Dawnej Warszawy. Prace konserwatorskie i adaptacyjne prowadzone były przez Jana Zachwatowicza, które zostały przerwane przez wybuch drugiej wojny światowej. Przez czas trwania powstania warszawskiego kamienica została uszkodzona jedynie w części dachowej.
W 1945 kamienica była najmniej zniszczonym budynkiem znajdującym się przy Rynku Starego Miasta.