Kiedy miała czternaście lat wygłosiła własnoręcznie napisane przemówienie po łacinie przed przebywającym w Mantui papieżem Piusem II, który był zdziwiony erudycją młodej Sforzy.
W ciągu całego swojego życia wysłała bardzo wiele listów, zwłaszcza w okresie trwania małżeństwa z Alfonsem II w latach 1465–1482N. Covini: Princesses and Ladies of Power at the Sforza Court str. 57 i następne. Poza listami przetrwały jeszcze niektóre z pisanych przez Hipolitę Marię łacińskich eklog, które wysyłała do swojego ojca Franciszka I.
Małżeństwo i dzieci thumb|150px|right|Izabela Aragońska, córka Hipolity Marii i Alfonsa II Dziewiętnastoletnia Hipolita Maria poślubiła księcia Kalabrii Alfonsa (4 listopada 1448 – 18 grudnia 1495), najstarszego syna króla Neapolu Ferdynanda I i jego pierwszej żony Izabeli de Clermont w czasie publicznej ceremonii w Mediolanie dnia 10 października 1465. Hipolita Maria zmarła na dziesięć lat przed wstąpieniem na tron jej męża. Małżeństwo mediolańskiej księżniczki z neapolitańskim następcą tronu umocniło potężny sojusz obu tych państw stworzony przez ojców młodej pary. Hipolita była pierwszą żoną Alfonsa, który przez cały czas trwania ich małżeństwa miewał romanse z neapolitankami, które urodziły mu kilkoro dzieci.