W 1893 kompleks monasterski otoczono murem z basztami i bramą wjazdową. Sześć lat później Świątobliwy Synod Rządzący wyraził zgodę na przemianowanie wspólnoty na żeński monaster pod wezwaniem Trójcy Świętej i św. Aleksandra Newskiego. W roku następnym w klasztorze wzniesiono drewnianą cerkiew Świętych Piotra i Eugenii, przy której działała szkoła dla chłopskich dzieci. Z kolei w 1905 wyświęcono cerkiew św. Mikołaja z bocznymi ołtarzami Świętych Tichona i Paraskiewy (wyświęcony w 1915) oraz Iwerskiej Ikony Matki Bożej. Cerkiew św. Aleksandra Newskiego, budowana od 1892, do zamknięcia monasteru po rewolucji październikowej nie została ukończona.
W 1917 w monasterze żyło 90 mniszek i posłusznic, kapelan oraz diakon. Bezpośrednio po rewolucji październikowej mniszki ogłosiły przekształcenie monasteru w komunę pracy, kierowaną przez ihumenię, co pozwoliło wspólnocie przetrwać do 1927. W kolejnych latach w budynkach klasztornych znajdowało się sanatorium, zaś od 1948 także obóz pionierów. Najstarszą monasterską cerkiew oraz cerkiew św. Mikołaja rozebrano, zaś niedokończoną cerkiew św. Aleksandra Newskiego gruntownie przebudowano, urządzając w niej stołówkę.