W tym stanie kamienica dotrwała do wybuchu drugiej wojny światowej, jedynie po 1865 podzielono ją na osobne mieszkania, a w 1928 artysta Tadeusz Gronowski wykonał na fasadzie budynku klasycyzujące polichromie.
Inaczej niż większa część warszawskiej Starówki, kamienica w większości przetrwała powstanie warszawskie w relatywnie dobrym stanie: zniszczeniu uległa elewacja od strony podwórza, wnętrza zostały wypalone, a ściany wewnętrzne zawaliły się aż do poziomu sklepień nad parterem, jednak fasada od strony rynku pozostała tylko nieznacznie uszkodzona. W 1946 huraganowy wiatr zawalił fasadę do wysokości II piętra.
W latach 1952−1953 kamienicę odbudowano wedle projektu Stanisława Żaryna i Jana Zientkiewicza. Odbudowany dom zewnętrznie nie różni się od przedwojennego oryginału, jednak we wnętrzach część pomieszczeń zregotycyzowano: rozebrano m.in. XVIII-wieczny strop nad parterem i zastąpiono go nowym, osadzonym na odkrytych gniazdach gotyckiego stropu z XV wieku. Zlikwidowano również dobrze zachowane oficyny.
W 1965 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków.
Przypisy
Klemensowska