Pomiędzy Masudem a Dawudem szybko doszło do rozdźwięku. W listopadzie 1134 roku Toghril zmarł i Masudowi udało się zdobyć uznanie swojej władzy przez jego byłych wasali. W tej sytuacji kalif zwrócił się przeciwko zdobywającemu przewagę Masudowi, lecz został rozbity w dwóch bitwach w roku 1135, by następnie za cichym przyzwoleniem wuja Dawuda zostać zamordowanym przez nizarytów.
Nowy kalif Ar-Raszid (1135 - 1136) okazał się równie wrogi w stosunku do Masuda co jego ojciec i niemal natychmiast wypowiedział mu posłuszeństwo, co objawiło się m.in. wprowadzeniem w listopadzie 1135 roku do chutby Dawuda jako prawowitego sułtana Iraku. Dawud i nowy kalif zawarli formalne przymierze, zaś Ar-Raszid wezwał na pomoc przeciwko Masudowi seldżuckich dowódców i namiestników, wiedząc że część z nich żywi wrogie uczucia w stosunku do aktualnego sułtana. Na ten apel pozytywnie odpowiedziało wiele wpływowych osobistości, w tym m.in. namiestnik Mosulu i Aleppo Zengi (1128 - 1146) oraz Sadaka Ibn Dubajs (1135 - 1138) z arabskiego rodu Mazjadydów panującego w Al-Hilli. Autorytet Zengiego sprawił, że żołnierze Masuda zaczęli przechodzić na stronę kalifa już w trakcie otwartych walk pod Bagdadem. Koalicja skierowana przeciwko Masudowi okazała się jednak nietrwała.