Po wybuchu wojny radziecko-niemieckiej ewakuował się do Czelabińska, tam pracował w Fabryce Wojskowej nr 34, prowadząc badania nad nitrocelulozą. W 1942 został wcielony do Armii Czerwonej. W czerwcu 1943 zgłosił się jako ochotnik do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, w październiku odniósł rany w bitwie pod Lenino. W końcu grudnia 1943 wysłany został do Akademii Wojennej Broni Chemicznej w Moskwie, którą ukończył w sierpniu 1944. Następnie skierowany do 1 Korpusu Pancernego LWP – przeszedł cały jego szlak bojowy, biorąc czynny udział w walkach pod Wrocławiem, Berlinem, Dreznem i Pragą. Przeszedł w stan spoczynku w stopniu podpułkownika. W lipcu 1945 odkomenderowany do decyzji Ministra Oświaty – skierowany do pracy na Politechnice Gdańskiej jako adiunkt katedry Chemii Fizycznej. Był jednym z pierwszych wykładowców Politechniki Gdańskiej od 1 października 1945. Do 1952 profesor Politechniki Gdańskiej. W okresie od 1947 do 30 sierpnia 1951 był dziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Gdańskiej. W okresie pełnienia funkcji dziekana podjął współpracę naukową z przemysłem Trójmiasta – Stocznia Gdańska, Port morski Gdańsk i Port morski Gdynia.